Sepsis sýklýðý toplumun yaþlanmasý, giriþimsel iþlemlerin sayýsýnýn artmasý ve immünsüpresif tedavinin yaygýnlaþmasý ile artmaktadýr. Günümüzde yoðun bakým ünitelerindeki hastalarda sepsise baðlý morbidite ve mortalite sýklýðý hâlâ yüksek seyretmektedir. Sepsiste organizmanýn vereceði abartýlý yanýta baðlý olarak þok geliþebildiði gibi odaðýn akciðer olup olmadýðý ile ilgili olmaksýzýn sýklýkla akciðer hasarý da geliþebilir.
Damar dýþýndaki akciðer suyu yaklaþýk olarak akciðer intertistiyel ve alveoler alandaki sývýnýn toplamýdýr. Hasta baþýnda termodilüsyon yöntemi ile ölçülebilen damar dýþý akciðer suyu sepsis kaynaklý akciðer hasarýnýn ciddiyetini ve prognozu gösterebilen bir parametredir. Bu deðerin ölçümü solunum yetersizliðinin ciddiyetini belirlemekle birlikte sepsis hastalarýnýn yönetiminde de yararlýdýr. Sepsiste artmýþ bu sývýya baðlý yaþam beklentisi azalmaktadýr. damar dýþý akciðer suyunun erken dönemde azaltýlmasý ve negatif sývý dengesi ile daha olumlu sonuçlar elde edilmektedir.
Bu derlemede, çeþitli veri tabanlarýna sepsis, septik þok, akciðer hasarý ve EVLW anahtar kelimeler olarak verilerek damar dýþý akciðer suyunun sepsis ve sepsis kaynaklý akciðer hasarýnda klinik önemi, diagnostik ve prognostik deðeri irdelendi.

AMAÇ: Bu çalýþmada, koroner arter bypass greft (KABG) cerrahisi geçirecek hipertansif hastalara tiyopental, propofol, etomidat, midazolam anestezi indüksiyonu, laringoskopi ve endotrakeal entübasyonun hemodinamiye etkilerini karþýlaþtýrmayý amaçladýk.
YÖNTEMLER: Elektif koroner arter baypas cerrahisi geçirecek kronik hipertansif, ASA II- III, her iki cinsten yaþlarý 40- 75 arasýnda, prospektif, tek-kör, randomize olarak toplam 80 hasta çalýþmaya dahil edildi. Grup T tiyopental sodyum, Grup E etomidat, Grup P propofol, Grup M midazolam anestezik ajanlarý verildi. Tüm gruplara fentanil ve rokuronyum kullanýlarak indüksiyon tamamlandý. Hastalarýn kalp hýzý (KH), sistolik arter basýncý (SAB), diyastolik arter basýncý (DAB), ortalama arter basýncý (OAB) ilk 15 dakika kaydedildi. Ayrýca arteriyel kan gazý alýnýp parsiyel arteriyel karbondioksit basýncý (PaCO2) deðerleri kaydedildi.
BULGULAR: SAB’da Grup T,E ve P’de laringoskopi öncesinde SAB’ da azalma saptandý. Sadece Grup E’de laringoskopi ile entübasyon sýrasýndaki SAB artýþý istatistiksel olarak anlamlýydý. OAB’ da ise sadece Grup T’de laringoskopi döneminde azalma anlamlýydý. OAB ve KH’ da entübasyonun 15. dk’da Grup P’de artýþ istatistiksel olarak anlamlýydý.
SONUÇ: KABG operasyonuna girecek hipertansif hastalarýn anestezi indüksiyonunda, laringoskopi ve endotrakeal entübasyonunda en güvenilir anestezi yönteminin midazolam ( Grup M) ile olabileceði düþüncesindeyiz.

AMAÇ: Kalp cerrahisi sonrasý böbrek hasarý ve takiben akut böbrek yetmezliði geliþmesi; mortalite ve morbidite de artýþýna, hastanede yatýþ süresinin uzamasýna neden olmaktadýr. ‘Kalp cerrrahisi sonrasý akut böbrek hasarýnýn erken tanýsýnda plazma NGAL (neutrophil gelatinase-associated lipocalin) yükselmesinin etkinliði; off- pumpve on-pump kýyaslanmasý’ adlý araþtýrmamýzda kalp cerrahisi sonrasý sýk görülen komplikasyonlardan biri olan böbrek hasarýnýn öngörülmesi amaçlandý.
YÖNTEMLER: Çalýþmaya KPB (onpump) ve KPB kullanýlmaksýzýn (off-pump) kalp cerrahisi yapýlan toplam 40 hasta dahil edildi. Hastalar KPB (onpump) grup A n=20 ve KPB kullanýlmaksýzýn grup B n=20 (off-pump) olarak iki gruba ayrýldý. Plazma NGAL düzeyleri kalp cerrahisi sonrasý 3. saat (T0), 12. saat (T1) ve 24. (T2) saatlerde bakýldý.
BULGULAR: Plazma NGAL seviyesi onpump grubunda T0 ve T1 offpump grubuna göre anlamlý yüksek olarak bulunmuþtur (T0 p: 0,023 ve T1 p: 0,040). Gruplara göre kreatinin düzeyleri arasýnda istatistiksel olarak anlamlý farklýlýk bulunmamaktadýr (p>0,05).


SONUÇ: Çalýþmamýzda on-pump ve off pump yapýlan hastalarda pNGAL ve serum kreatinin düzeyindeki deðiþimlere raðmen akut renal hasarý geliþiminde her iki cerrahi yöntemde mortalite ve morbidite açýsýndan fark olmadýðýný, ayrýca her iki cerrahi yöntemi karþýlaþtýran büyük seri çalýþmalara ihtiyaç olduðunu düþünmekteyiz.

AMAÇ: Riskli kalp operasyonlarýn giderek yaygýnlaþmasý ve deðiþen hasta profili intraoperatif ve postoperaif dönemde daha fazla sorunla karþýlaþýlmasýna neden olmaktadýr. Postoperatif dönemde görülen solunum sistemine iliþkin sorunlar mortalite ve morbiditenin artmasýnda en önemli nedenler arasýndadýr. Çalýþmamýzýn amacý açýk kalp cerrahisi olgularýnda geliþen solunum sistemi komplikasyonlarýný belirlemek ve bunlara neden olan preoperatif, intraoperatif ve postoperatif belirleyicileri saptamaktýr.
YÖNTEMLER: 2000-2005 yýllarý arasýnda gerçekleþtirilen 1401 açýk kalp cerrahi geçiren olgunun dosyalarý retrospektif deðerlendirildi. Hastalarýn cinsiyeti, yaþý, vücut aðýrlýðý, boyu, preoperatif laboratuvar deðerleri, sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonu(LVEF, %), yandaþ hastalýklarý, β-bloker kullanýmý, sigara kullanýmý, operasyon tipi ve süresi, kardiyopulmoner bypass(KPB) süresi, anestezi süresi, intraoperatif transfüze edilen kan vb ürünler, postoperatif ekstübasyon zamaný, mediastinal drenaj miktarlarý, yoðun bakým ve hastanede kalma süreleri kaydedildi. Bu belirleyiciler ile postoperatif solunum sistemine iliþkin komplikasyonlar arasýndaki iliþki araþtýrýldý.
BULGULAR: Çalýþmamýzda, açýk kalp cerrahisi olgularýnda postoperatif solunum sistemine ait komplikasyonlarýn sýklýðý %39,2 olarak saptandý. En sýk görülen komplikasyon uzamýþ mekanik ventilasyon (%36,1) iken, en az görülen komplikasyon ise pnömotoraks (%0,6) idi. Solunum sistemi komplikasyonlarý görülen olgularda mortalite oraný %3,3 olarak bulundu. Solunum sistemi komplikasyonlarý için risk faktörleri olarak; ileri yaþ, kadýn cinsiyeti, sigara kullanýmý, hipertansiyon(HT), kronik obstrüktif akciðer hastalýðý(KOAH), kombine operasyon, preoperatif hematolojik ve biyokimyasal deðerlerin normal olmamasý, KPB, anestezi ve operasyon süreleri, ekstübasyon, yoðun bakým ve hastanede kalma süreleri, intraoperatif kan vb ürünlerin kullanýmý ve mediyastinal drenajýn fazla olmasý olarak bulunmuþtur.
SONUÇ: Preoperatif dönemde hastalarýn ayrýntýlý incelenmesi ve optimal saðaltýmýn yapýlmasý, KPB, operasyon ve anestezi sürelerinin kýsaltýlmasýný, uygun fast-tract anestezi yönteminin seçilmesini saðlayarak solunum sistemi komplikasyonlarýnýn ve mortalite oranlarýnýn azaltmasýný saðlayabilir.

AMAÇ: Kardiyak cerrahi geçiren hastalara yoðun bakým ünitesinde uygulanan noninvaziv-invaziv giriþimlerin hastalarýn aðrý ve bazý hemodinamik deðerleri üzerine olan etkisinin belirlenmesidir.
YÖNTEMLER: Gereç ve Yöntem: Bu çalýþma ileriye dönük, ön-son ölçümlü klinik bir araþtýrmadýr. Ýnvaziv ve non invaziv giriþimler öksürük, solunum egzersizleri, dren saðýlmasý, mobilizasyon, dren çekilmesi ve endotrakeal aspirasyon olarak belirlendi. Giriþimlerden hemen önce ve sonra aðrý algýsýný belirlemede Sayýsal Derecelendirme Ölçeði kullanýldý. Ayrýca kan basýncý ve kalp hýzý (nabýz) da giriþimler öncesi ve sonrasý kaydedildi. Çalýþmaya 62 hasta dâhil edildi. Ýstatistiksel analiz için Wilcoxon Signed Rank test kullanýlmýþ ve p<0.05 deðeri istatistiksel olarak anlamlý kabul edildi.
BULGULAR: Bulgular: edilmiþtir. Hastalarýn yaþ ortalamasý 51.25±18.05 yýl, çoðunluðu (%87.1) erkek olup, %74.2’sine koroner arter-bypass greftleme cerrahisi uygulanmýþtýr. Tüm invaziv ve non invaziv giriþimlerden sonra hastalarýn aðrý puanlarý istatistiksel olarak anlamlý seviyede artmýþtýr (p<0.05). En yüksek aðrý puaný endotrakeal aspirasyon öncesi ve sonrasý kaydedilmiþtir (sýrasýyla 7.30±1.04 ve 8.80±1.25). Dren çekilmesi ve endotrakeal aspirasyon giriþimleri sonrasý hastalarýn sistolik ve diyastolik kan basýnçlarý ve nabýz deðerleri istatistiksel olarak anlamlý seviyede artmýþtýr (p<0.05). Öksürük egzersizi, dren saðýlmasý ve mobilizasyon giriþimleri öncesi-sonrasý nabýz, mobilizasyon öncesi-sonrasý sistolik arteriyel kan basýncý deðerleri arasýndaki deðiþiklikler istatistiksel olarak anlamlý bulunmuþtur (p<0.05).
SONUÇ: Sonuç: Tüm invaziv ve noninvaziv giriþimler hastalarýn aðrý ve hemodinamik deðerlerini artýrmýþtýr. Bu giriþimlere yönelik hastalarýn bireysel aðrý deðerlendirmelerinin yapýlarak uygun aðrý tedavisinin yapýlmasýna gereksinim olduðu kanýsýna varýlmýþtýr.

AMAÇ: Pediyatrik kalp kateterizasyonu anestezisinde remifentanil ve ketaminin midazolam ile birlikte kullanýmýnýn hemodinami, sedasyon ve derlenme üzerine olan etkilerini karþýlaþtýrmayý amaçladýk.
YÖNTEMLER: Haziran-aðustos 2011 tarihleri arasýnda kalp kateterizasyonu uygulanacak ASA II/III, 3 ay-10 yaþ arasý 100 çocuk ardýþýk ve rastgele olarak çalýþmaya alýndý. Mekanik ventilasyon ve intravenöz inotropik destek gerektiren olgular çalýþma dýþý býrakýldý. Anestezi öncesi deðerlendirilen hastalar kateter laboravuarýna alýndý. EKG ve SPO2 ile monitörize edildi. Premedikasyon öncesi noninvaziv kan basýncý ölçülerek hemodinamik veriler ve Modifiye Ramsey Sedasyon Skalasý(MRSS) ile sedasyon öncesi ve sonrasý, Modifiye Steward Skalasý(MSS) ile derlenme skorularý belirlendi. Her iki gruptaki hastalarýn premedikasyonu 0.05-0.1mgkg-1 ÝM midazolam ile saðlandý. Randomize olarak iki sedasyon grubu belirlendi; Grup I’de ki hastalara (n=50) ketamin 1 mgkg-1 ÝV olarak ve Grup II’dekilere (n=50) 0.1 µkg-1dak-1 ÝV remifentanil infüzyonu verildi ve sedasyon skorlarý belirlendi. Kateterizasyon iþlemi tamamladýðýnda anestezik ilaçlarýn uygulanmasý sonlandýrýldý. Ýþlem sonrasý derlenme bölümüne alýnan hastalarýn hemodinami ve derlenme skorlarý kaydedildi.
BULGULAR: Her iki gruptaki hastalarýn özellikleri arasýnda fark yoktu. Remifentanil-midazolam grubunda kalp atým hýzý ve ortalama kan basýncý deðerleri, ketamin-midazolam grubuna göre anlamlý olarak düþüktü. Bu hastalardada bradikardi ile birlikte hipotansiyon da geliþti. Ketamin-midazolam grubunda kalp atým hýzýnda istatistiksel olarak anlamlý arttý. Gruplar arasýnda MRS skorlarý, anestezi ve iþlem süresi açýsýndan istatistiksel fark yoktu. Ancak ketamin-midazolam grubunda derlenme süresi remifentanil-midazolam grubundaki hastalara göre anlamlý olarak daha uzundu.
SONUÇ: Çalýþmamýzda pediyatrik kalp kateterizasyonunda rutin olarak kullanýlmakta olan ketaminine alternatif olarak remifentanil infüzyonun midazolam ile yeterli sedasyon, konforlu ve kýsa bir derlenme süreci saðladýðý sonucuna vardýk

Kardiyak patolojileri bulunan olgularda nonkardiyak cerrahi için güvenli bir anestezi yöntemini planlarken temel hedef, hastanýn preoperatif durumu ve eþlik eden kardiyak sorunun fizyolojisine en uygun hemodinaminin saðlanmasýdýr. Miksomalar kalbin en sýk görülen benign tümörleridir ve sýklýkla sol atriyumda yerleþiktirler. Bu olgu sunumunda sol atriyal miksomasý ve ciddi ek hastalýklarý bulunan acil non-kardiyak cerrahi geçiren hastaya uygulanan anestezi yöntemi tartýþýldý
Anahtar kelime: Atriyal miksoma; anestezi; non-kardiyak cerrahi

Gebelik sýrasýnda uygulanan kardiyopulmoner baypas yüksek maternal ve fetal mortalite ile birliktedir. Bu olguda; 25. gestasyonel haftada mitral stenoz nedeniyle nörolojik sekel ile komplike olan 41 yaþýnda kadýn hastadaki kardiyopulmoner baypas tecrübemizi sunduk. Operasyon boyunca hem anne hem de fetüs için baþarýlý klinik sonuca katkýda bulunan pulsatil akým ve optimal tedavi yöntemleri uygulandý.

Giriþ: Tiroid fonksiyon bozukluðu olan hastalarýn elektif operasyonlarý týbbi tedavi ile ötiroid oluncaya kadar ertelenmektedir. Amiodaronla iliþkili tirotoksikozu olan ve kalp transplantasyonu geçiren bir hastada anestezik yaklaþýmýmýzý sunmak istedik.
Olgu Sunumu: Yirmi yaþýnda kadýn hastada kardiyomiyopati nedeni ile yapýlan kalp biyopsisi sonrasý tamponad ve kardiyak arrest geliþmiþtir. Resüsitasyon sonrasý hastaya tamponad boþaltýlmasý uygulanmýþ ve ventriküler erken vurularý için amiodaron tedavisi baþlanmýþtýr. Ýki yýl sonra ekokardiyografisinde ejeksiyon fraksiyonu %30, laboratuvarýnda FT3: 11,8 pg mL-1, FT4>12 ng dL-1 ve TSH: 0,001 µIU mL-1 olarak tespit edilmiþtir. Hastaya amiodarona sekonder tirotoksikoz tanýsý ile propiltiourasil ve metilprednisolon tedavisi baþlanmýþtýr. Hastada tedaviden 3 ay sonra ventriküler taþikardi geliþmiþ ve ekokardiyografide ejeksiyon fraksiyonu %20’nin altýnda bulunmuþtur. Hastaya ventriküler destek cihazý uygulanmasýna karar verildi ve FT4 düzeyini düþürmek için 3 kez plazmaferez uygulandý. Uygun donör bulunmasý nedeniyle hasta ortotopik kalp transplantasyonu operasyonuna alýndý. Hasta elektrokardiyografi, nabýz oksimetre, invaziv radiyal arter, santral venöz basýnç, rektal ýsý ve transozöfajial ekokardiyografi ile monitörize edildi. Anestezi indüksiyonu ketamin, midazolam, rokuronyum ve fentanil ile saðlandý. Anestezi idamesinde sevofluran ve propofol kullanýldý. Postoperatif dönemde tirotoksikoz bulgularý geliþmedi.
Sonuç: Amiodaron aritmi tedavisinde en fazla kullanýlan ajanlarýn baþýnda gelmektedir. Bu ilacý kullanan veya býrakmýþ hastalar komplikasyonlar açýsýndan yakýndan takip edilmelidir.

Bu olgu sunumu ile karotis endarterektomisi ameliyatý için baþarý ile uygulanan servikal pleksus blokajý ile operasyon sýrasýnda meydana gelebilecek nörolojik komplikasyonlarýn erken fark edilebileceði ve zamanýnda müdahale ile kalýcý sekel oranýnýn en aza indirilebileceðinin vurgulanmasý amaçlanmýþtýr.

Pulmoner vasküler rezistansýn (PVR) artmasýyla beraber olan pulmoner hipertansiyon (PH) konjenital kalp hastalýklarýnýn (KKH) sýk görülen bir kompilkasyonudur. PH, pulmoner arter basýncý ve pulmoner vasküler rezistansta artýþ ile karakterize olup, sað ventriküler geniþleme ve hipertrofiye yol açar (1-2). PH’sý olan doðuþtan kalp hastalýklý çocuklarda ameliyat sonrasý pulmoner damarlarda oluþan vazokonstriksiyon hastanýn erken dönem prognozunda önemli rol oynamaktadýr3. Bu vaka sunumumuzda, aortik interuption nedeniyle ameliyat edilen, postoperatif dönemde hipertansif kriz geliþen ve baþarýlý bir þekilde tedavi edilen olgu sunulmuþtur.

Ýdiyopatik trombositopenik purpura (ITP) nedeni ile preoperatif splenektomi uygulanmýþ ve düþük trombosit sayýsý ile vücut dýþý dolaþým kullanýlmadan koroner arter baypas cerrahisi (KABC) geçiren 62 yaþýndaki kadýn hastada uyguladýðýmýz anestezik yaklaþým deneyimimiz sunulmuþtur.